ฉันยืนอยู่หน้าชั้นเก็บดีวีดี ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะดูหนังเรื่องอะไรดีในคืนฝนฟ้ากระหน่ำอย่างนี้

          บนชั้นมีทั้งหนังที่ไม่เคยดู ยังไม่อยากดู เคยดูแล้วและซื้อมาเพื่อ “เก็บ” และดูมาแล้วหลายรอบ

           คืนนั้น ฉันตัดสินใจเลือก The Bridges of Madison County หนังที่ทั้งอ่านหนังสือและดูมาแล้วหลายรอบ

          หนังเริ่มเรื่องในวันเปิดพินัยกรรมของฟรานเชสก้า แม่ผู้จากไปอย่างสงบของลูกทั้งสอง ซึ่งกุญแจดอกหนึ่งที่เธอทิ้งไว้ให้ลูกๆ ไม่เพียงเปิดหีบที่ไว้เก็บของส่วนตัวของเธอเท่านั้น ทว่ายังเปิดเผยเรื่องราวชีวิตของเธอกับชายที่เธอรักมากที่สุดในชีวิต ซึ่งชายคนดังกล่าวกลับไม่ใช่พ่อของลูกๆ จากนั้นหนังก็พาคนดูย้อนกลับไปยังวันเวลาเมื่อกว่ายี่สิบปีก่อน ตามคำบอกเล่าในสมุดบันทึกสามเล่มของเธอ

          จำได้ว่าตอนที่หนังเรื่องนี้เข้าโรงฉายฉันยังเรียนมหา’ลัยอยู่เลย วันหนึ่งระหว่างนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบกับเพื่อนๆ ฉันเกิดเซ็งสุดขีดเลยเดินมาหาหนังดูคนเดียวที่สยาม และมี The Bridges of Madison County เรื่องเดียวที่กำลังจะฉายพอดี ฉันเลยเข้าไปดูโดยไม่คิดไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้แม้แต่น้อย ตอนนั้นคิดอยู่อย่างเดียวว่าดูเรื่องอะไรก็ได้เพื่อแก้เซ็ง

           เวลาสองชั่วโมงผ่านไป ฉันกลับมาสมทบกับเพื่อนๆ ที่ยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เดิม เพื่อนถามว่า “เป็นไรวะ ตามบวมฉึ่งเลย”  “ร้องไห้ให้กับความรักของคนคู่หนึ่ง” คำตอบของฉันทำเอาเพื่อนๆ หันไปอ้วกแทบไม่ทัน

           ใครที่คิดว่าปู่คลินท์ อีสต์วู้ดชอบทำแต่หนังน่าหลับ ขอให้ไปหาผลงานชิ้นโบว์แดงของแกเรื่องนี้มาดูค่ะ การกำกับด้วยจังหวะเนิบๆ ตามสไตล์แกเข้ากันดีเหลือเกินกับหนังรักของคนวัยดึกเรื่องนี้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องยกเครดิตให้กับการแสดงระดับสุดยอดของตัวปู่เองและเมอรีล สตรีพที่รับบทโรเบิร์ต คินเคด กับฟรานเชสก้าด้วย

           คิดไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าไม่ใช่สองคนนี้แล้ว ใครจะมาทำให้เรื่องราวความรักระหว่าง ลุงแก่หนังเหี่ยวกับแม่บ้านแสนธรรมดาคู่นี้ตราตรึงใจคนทั้งโลกได้อย่างนี้

           ใครอยากหาหนังรักดูแล้วอุ่นหัวใจมาดูสักเรื่อง ขอแนะนำ The Bridges of Madison County เรื่องนี้เลยค่ะ